Pingvinski život je sada bolji

Pingvini. Većina ljudi ove ptice smatraju vrlo simpatičnim pripadnikom ptičijeg roda. Suprotno opšte prihvaćenom mišljenjem, njihova staništa nisu samo ledene pustare na rubu planete. Ima ih na raznim mestima, a kada to kažem, mislim na lokacije, nočekivano blizu ekvatora. Lična karta pingvinske vrste ide na kraju, a sada pogledajmo, šta se dešava sa afričkim pingvinima i njihovoj novoj “povlastici”.

Zarad istraživanja, naučnici su često, lovili veći broj pripadnika iste vrste, markirali i potom puštali na slobodu. Kod većih životinja, to, možda nije bio neki problem, ali one sitnije su mogle da dožive neprijatnosti, zbog veštačkog dodatka. Pomenuti markeri su mogli da smetaju tokom kretanja, da stvaraju probleme na tom delu tela (žuljevi ili nešto grđe) ili da jednostavno kompromituju jedinku u očima pripadnika njegove vrste.

Imajući sve to u vidu, naučnici su se setili da markeri postoje već na samim životinjama. Na primer, raznolikost crnih šara na kljunovima labudova je unikatna, te vam to može pomoći da odvojite, crnog od belog labuda. J Šalu na stranu, sve životinjske vrste imaju određene fizičke aspekte koji su jedinstveni na nivou jedinke.

Naučnici su bili lenji, pa se nisu trudili mnogo oko toga spekta. Zakače mu fluroscentu oznaku, a onda 3 dana kasnije nađu samo marker, a ni dugmići nisu ostali. Konačno, korsiteći savremenu tehnologiju, istraživači mogu da prate pojedinačne jedinke, a da ne posežu za fizičkim označavanjem.

Afrički pingvini, koji žive na ostrvu Robben (južna Afrika) imaju vrlo personalizovane flekice na grudnom delu kada se jednom razviju u odrasle jedinke. Koristeći čuda digitalne fotografije, pingvinske šare se mogu lako skladištiti, a zatim kompjuterski sistem za prepoznavanje lako prepoznaje o kojoj se ptici radi, naravno, anlaizom digitalne fotografije. Vele da je tehnika prepoznavanja i dalje u fazi testiranja, ali tvrde da će na kraju moći da prate više od 90 procenata pingvinske populacije koristeći ovaj metod. Za neka specifinčna istraživanja, stari način praćenja će se zadržati i koristiti, ali sa ovim novim pristupom, hvatanje i stresiranje ptica će biti zantno ređa pojava.

Cela inicjativa je pokrenuta, jer su francuski naučnici u okviru svog istraživanja došli do indikativnog zaključka. Kod kraljevskih pingvina (nisu vlasništvo nekog kralja, tako se zove vrsta) se označavanje pokazalo pogubnim, po reproduktivnu moć pingvina. Svi označeni pingvini pomenute vrste su imali u proseku 40% manje potomaka i živeli su mahom kraćim životom u odnosu na neoznačene pingvine.

Vođa projekta “Earthwatch”, profesor Peter Barham sa univeziteta u Bristolu, je odlučio da se malo više pozabavi problemom označavanja kada su francuski naučnici objavili više studija o uticaju ozanačavanja, koje nije bilo beznačajno. Označavanje pingvina nije uticalo na sam proces parenja, ali broj potomaka i životni vek su trpeli.

Ova akcija (ne)označavanja pingvina, u svrhe naučnog istraživanja, je samo deo većeg projekta u kome je učestvovalo veći broj organizacija sa osnovnom idejom da se sačuva raznolikost biljnog i životinjskog dela u Južnoafričkoj provinciji Western Cape.

Pingvini (red Sphenisciformes, familija Spheniscidae) pola svog života provode u vod.  Hrane se ribom, sipama. Veći broj podvrsta živi van oblasti Antarktika, a Galapagoski pingvin živi vrlo blizu ekvatoru. Najveći među pingvinima je carski pingvin (Aptenodytes forsteri), visine do 1,1m i težine do 35 kg, dok je najmanji, mali plavi pingvin, visine od oko 40 cm i težine 1 kg. Među izumrlim vrstama pingvina, postojala je ona sa proporcijama sadašnjeg čoveka.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *