Fenomen trećeg doba: žene brinu o bivšim muževima

Podaci o pripadnicima trećeg doba (starosna dob posle 65 godine života) i njihovim socijalnim aktivnostima verovatno variraju od teritorije do teritorije, ali u Americi se pojavljuje vrlo zanimljiva postavka, tačnije odnos.

Teresa Coony tvrdi da je koncpet u kome žene brinu o svojim bivšim muževima vrlo neistražen. “Naša studija koja se bavi ovim istraživanjem je, do danas, prva na tu temu. Pokazalo se da se žene mnogo češće odlučuju za brigu prema bivšim muževima, nego što se moglo očekivati.” Da bi se ovo do kraja razumelo, treba napomenuti da je pojam brige ovde, ustvari, briga o pacijentu u kućnim uslovima, nešto što se kod nas sve više primenjuje, u poslednje vreme.

Bivši muževi su, ustvari, osobe koje su odavno u penziji i imaju relativno ograničenu mogućnost brige o sebi, zbog sopstvenog zdravstvenog stanja. Tim ljudima, umesto medicinske sestre, iz lokalne zdravstvene ustanove, u posetu dolaze bivše žene i one obavljaju sve nepohodne ispomoći i zdravstvena zaduženja.

Coony and Christine Proulx, istraživači sa univerziteta u državi Misuri (SAD) su sproveli istraživanje tog neobičnog odonsa. Istraživanje je sprovedeno putem telefoniskih intervijua, gde su bile intervijuisane žene koje se bave medicinskom brigom, a ispitanici su birani širom američke države. Cilj je bio da se ustanove motivi za takvu praksu i kako ta, ista, praksa utiče na njihove odnose.

Pokazalo se da, iznenađujući broj žena ostaje u kontaktu sa svojim supružnicima. Razlog transformacije njihovog odnosa, iz poznatstva u pružanje pažnje i pomoći leži u u tome, da žele da održe odnos, ali ne toliko sa ex muževima, nego sa, sa zajedničkom decom. Postojanje dece, kao što znamo, može pomoći u procesu emotivnog povezivanja. Dodatni razlog za takav odnos, takođe imaju u želji da “zaštite decu od zahteva profesionalnih medicinskih radnika koji obavalju svoju dužnost u domu pacijenta.” (neće tamo neka da govori mom detetu šta treba da uradi da bi pomogao ocu, ha!)

Ako je verovati istraživanju, emotivna povezanost sa bivšim supružnikom, pomaže i olakšava ovim ženama u procesu pružanja pomoći i brige. Neke od žena (ispitanika) su prijavile da su doživele “nagrade” na emotivnom nivou, kroz praksu pružanja brige.

“S druge stane, neke žene su doživele preokret u odnosu, sa svojim ex supružnikom, baš zbog primene ovakve prakse” ističe Coony. “Bolesni muškarci ‘smekšaju’ i kako se odnos dalje razvija, tako prvobitni sukobi gube na snazi i sve je manje konfliktnih situacija”.

Ovo istraživanje može pomoći da se proširi postojeća ideja (koncept) o porodici i familiji. Pomenuti istraživači će nastaviti da se bave istraživanjem u kome će ulogu brižnika imati bivši supružnici, prema svojim bivšima ženama, da bi se utvrdili svi aspekti ovog socijalnog fenomena.

Poenta ove priče je: održavajte odnos sa bivšim ženama. Kada budete stari i iznemogli, niko vas neće bolje razumeti i paziti nego one.

Kamo lepe sreće…

Kratka priča o golicanju

Opšte poznata činjenica je da sami sebe ne možete golicati. Ako možete, pošaljite nam video snimak o tehnici samogolicanja, rado ćemo objaviti na sajtu. 🙂

Golicanje je vrlo zanimljiv momenat u našim životima, pogotovo kada žrtva koju tretiramo nema načina da se odupre. Bez obzira na to, sam čin golicanja se u društvu smatra… ne prikladnim. Ta zanimljiva igra, (gde je uvek bolje biti onaj koji golica) je takođe predmet naučne studije pod imenom Smejanje: naučno istraživanje (Laughter: A Scientific Investigation).

Golicanje ima vrlo važnu ulogu u međuljudskim odnosima i to važi, kako za porodične, tako i za prijateljske veze. „Smeh je odgovor na golicanje u prvim mesecima života i predstavlja jednu od prvih komunikacija između novorođenčeta i roditelja, startelja“, ističe Robert R. Provine, neurolog sa univerzitzeta u Maryland-u, inače autor pomenutog rada. Onog trenutka kada se bebe unervozi, golicanje staje. Tako se ostvaruje vrlo jasna komunikacija i ako su bebe još uvek male.

Kada porastu, deca jedna druge sa puno entuzijazma golicaju. U tom uzratu razlog takvom činu nije samo međusobno socijalno povezivanje. Kako taj period i dalje prati jaka potreba za ispitivanjem svojih mogućnosti, deca golicajući jedne druge, ustvari, uvežbavaju svoje reflekse i odbranu od spoljnih nasrtaja. Još 1984. godine Donald Black je istakao da su mnoge zone na telu koje su podložne golicanju, isto tako, vrlo ranjive tačke. Najpodložnija mesta su, često, vrat ili rebra, što u pravom i otvorenom sukobu predstavljaju zone najveće odbrane. Odbraniti se tokom golicanja, od drugih, pedstavlja relativno bezopasan način da  se nauče osnove samoodbrane.

Sam zvuk smeha isto ima svoje osnove u procesu učenja. “Zvuk koji ispuštamo dok se smejemo je ništa drugo do modifikacija huktanja tokom grube igre rvanja i prevrtanja”, primćeuje Provine. Njegovi zaključci su izvedeni iz posmatranja ponašanja šimpanzi i orangutana prilikom njihovi “bitaka” golicanja.

Za kraj, sledi zaključak koji zvuči malo neverovatno. Golicanje, kao aktivnost, jednostano iščili iz naših života, kada jednom navršimo 40 godina. Kao da je sva zabava koju golicanje pruža potrošena, a razlozi za to su nepoznati. Stiče se utisak da je golicanje samo za mlađe uzraste.

Potpuno se NE SLAŽEM! Golicati druge do besvesti (i preko toga), uvek može biti izvor dobre zabave. 😀